สวัสดีค่ะ
แอบตื่นเต้นนิดๆ นะคะ หลังจากได้อ่านเมลล์พี่ที่บอกว่าพี่เริ่มโพสต์เรื่องขึ้นเว็บแล้ว หวังว่าประสบการณ์แพรวจะเป็นประโยชน์กับคนอื่นๆ ไม่มากก็น้อยนะคะ หลังจากไม่มีเรื่องอะไรจะเล่ามานาน วันนี้มีแล้วค่ะ อิอิ
เรื่องแรกคือเรื่อง ” 32 VIP ใน 2 วัน “
ต้องขอเกริ่นก่อนนะคะว่า ปกติแล้วเวลาที่โรงแรมมีแขก VIP เข้ามาพักในโรงแรมเนี่ย ทางโรงแรมก็จะจัดของพิเศษไว้ให้ในห้อง โดยแผนก housekeeping เอง ก็ต้องมีการเพิ่มชุดคลุมอาบน้ำ สำลีปั่นหู สำลีเช็ดหน้า หมวกอาบน้ำ ชุดเย็บผ้า (sewing kit) แถมจะต้องให้ manager เดินตรวจห้องอย่างละเอียดเพื่อดูความเรียบร้อยของห้องอีกต่างหาก ใช้เวลารวมประมาณ 30 นาที ซึ่งปกติวันนึงก็จะมีแขก VIP มาพักที่โรงแรมประมาณ 5-10 ห้องต่อวัน กระจายกันไปในหลายๆ ตึก หลายๆ ชั้นแบ่งกันไป ถ้า VIP ไปตกในโซนดูแลของ manager คนไหน manager คนนั้นก็ต้องเป็นคนดูแลความเรียบร้อยของห้องนั้นๆ เมื่ออาทิตย์ก่อนที่โรงแรมมีแขกกลุ่มนึงค่ะ เป็นแขกธุรกิจ (ที่มาแบบบริษัท ไม่ใช่เป็นครอบครัวน่ะค่ะ) มาจัดสัมมนาที่โรงแรม และด้วยความว่าบริษัทนี้เป็นแขกประจำของโรงแรมมานมนาน เลยทำให้โรงแรมยกระดับแขกกลุ่มนี้ให้เป็น VIP ของโรงแรมทั้งกลุ่มเลยทีเดียว แต่ที่สำคัญคือเวลาเค้ามาเค้ามาเป็นกลุ่มค่ะ จองทีก็ 30 กว่าห้อง แต่ที่สำคัญคือ ดันจองทุกห้องในชั้นเดียวกันนี่สิคะ แล้วแพรวก็ดวงดีมากเลยค่ะที่ช่วง 2 วันก่อนหน้าที่แขกกลุ่มนี้จะมา แพรวจะต้องเป็นคนดูแลห้องพักที่แขกกลุ่มนี้จะมาลงพอดี ลมแทบใส่ค่ะ เด็กฝึกงานตาดำๆ ตัวคนเดียวอย่างแพรวจะไปทำยังไงเสร็จคะ 30 ห้องใน 2 วัน
ก็แอบกลุ้มใจแต่เช้าเพราะตามสถิติของตัวเองแพรวใช้เวลาประมาณ 40 นาทีในการ VIP ห้องพัก 1 ห้อง นี่ 30 ห้อง ต้องใช้เวลาประมาณ 4 วันได้ แต่ด้วยความกรุณาของ manager, เพื่อนๆ supervisor หรือ แม้แต่ Assistant director ที่ลงมาช่วย VIPห้องพักกับแพรวด้วย เลยทำให้มีกำลังใจขึ้นมากๆ ค่ะ และในที่สุด พวกเราก็ช่วยกันจัดเตรียมห้อง VIP ทั้งหมดนี้เสร็จภายในหนึ่งวันครึ่งเท่านั้นเอง ต้องบอกว่าเป็นการทำงานแบบ Teamwork ที่ประสบความสำเร็จอย่างมากค่ะ
.
เรื่องที่ 2 Spot Check
ในโรงแรมที่แพรวฝึกงานอยู่แต่ละเดือนแผนก Training เค้าจะมีหัวข้อ spot check ให้แผนกอื่นๆได้ตรวจความพร้อมหรือตรวจมาตรฐานของพนักงานหรือห้องพัก ซึ่งเดือนนี้คือ การทักทายแขก หน้าที่ของ manager หรือ supervisor ก็คือ ต้องไปแอบดูว่าแม่บ้านแต่ละคนทักทายแขกรึเปล่า วันก่อนค่ะ แพรวกำลังเดินตรวจห้องอยู่ ก็เห็นแม่บ้านคนนึงกำลังคุยกับแขกที่เดินผ่านมาพอดี เราเองก็จำได้ว่าแม่บ้านคนนี้พูดภาษาอังกฤษไม่ค่อยได้ เพราะเวลาเราพูดด้วยทีไร ไม่เคยจะเข้าใจกันเลยซะที ปรากฏว่าโอ้โฮ…คุณแม่บ้านพูดอังกฤษปร๋อเลยค่ะ ทักทายนั่นนี่ ถามสารทุกข์สุขดิบแขกยกใหญ่จนในที่สุดเห็นแขกเดินเข้าห้องไป เราก็แอบดีใจว่าเอ้อ แม่บ้านคนนี้พัฒนาขึ้นเยอะแฮะ ก็รีบเดินไปหาจะไปชื่นชมซะหน่อยว่าทำได้ดีมาก พอเดินเข้าไปคุยด้วยเท่านั้นแหล่ะค่ะ สงสัยวุ้นแปลภาษาของโดเรมอนแกจะหมด แกกลับมาฟังภาษาอังกฤษไม่เข้าใจอีกแล้ว แถมพูดภาษาประเทศแกเองใส่เราซะนี่
….งงค่ะ สรุปว่าแพรวตาฝาด หรือว่า หูเฝื่อนไปเองรึเปล่าเนี่ย เหอๆๆ…….
.
แพรวค่ะ
ให้ความเห็น
ยังไม่มีความเห็น
Comments RSS TrackBack Identifier URI
