27 ตุลาคม 2551

สวัสดีค่ะทุกคน

กลับมาเม้าท์เรื่องราวจากที่ทำงานกันอีกแล้วนะคะ คราวนี้แพรวมีเรื่องเล่าจากเมื่อวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผ่านมานี่เองค่ะ ตอนนี้ที่ Universal เค้ามีจัดงาน Halloween Horror Night (HHN) เนื่องในวัน Halloween ค่ะ ซึ่งสิ่งพิเศษที่เค้าทำขึ้นโดยเฉพาะเพื่องานนี้ก็เป็นการทำบ้านผีสิงเอาไว้เขย่าขวัญนักท่องเที่ยวที่มาที่ Universal ค่ะ ซึ่งก็ได้รับการตอบรับอย่างดียิ่ง สังเกตได้จากว่า ถึงแม้ช่วงนี้จะเป็นช่วง (s)low season ของโรงแรมที่ปกติจะมีแขกเข้าพักประมาณ 60-70% แต่เมื่อมาถึงคืนวันศุกร์ และ เสาร์ ที่มีงาน HHN ห้องพักทุกห้องจะเต็มหมด เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่ต้นเดือนตุลาคมที่ผ่านมา

นับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับโรงแรมนะคะ ที่มีกิจกรรมที่ช่วยกระตุ้นยอดขายห้องพักได้ในช่วงเศรษฐกิจฝืดเคือง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตามมาภายในโรงแรมก็คือ ความโกลาหลค่ะ เนื่องจากกลุ่มเป้าหมายหลักของ HHN คือ กลุ่มวัยรุ่น เมื่อวันศุกร์-เสาร์ที่ผ่านมา ที่โรงแรมจึงเต็มไปด้วยกลุ่มวัยรุ่นที่เป็นกลุ่มเพื่อนๆ กัน แห่มาพักที่โรงแรมค่ะ พวกวัยรุ่นเหล่านี้คงจะลืมไปว่า ในโรงแรมนี้ยังมีผู้ใหญ่วัยคุณพ่อคุณแม่ และ น้องๆ เด็กเล็ก ที่ต้องการความสงบในเวลาค่ำคืนอยู่ด้วย จึงได้ส่งเสียงเอะอะโวยวาย วิ่งเล่นกันในโรงแรมแบบไม่เกรงใจใคร ทำกิจกรรมต่างๆ นานา นี่ถ้าเป็นเมืองไทยเราเรียกว่า “แสบมากกกก” ตั้งแต่

• ไปยกเอาที่ดับเพลิงจากในตู้ดับเพลิงมาวางดักไว้หน้าประตูห้องแขกห้องอื่น
• เอาแก้วน้ำไปครอบหลอดไฟทางเดิน
• เอาสติกเกอร์ไปติดบนเพดาน
• เอาหมากฝรั่งไปติดบนแผนผังทางหนีไฟ
• ยกเอากระจกที่ติดอยู่ในห้องพักออก (อันนี้แพรวงงมากค่ะว่ายกไปได้ยังไง แล้วยกไปไหน รู้แต่ว่าเช้าวันต่อมา กระจกในห้องนั้นหายไปแล้ว)
• แอบไปสูบบุหรี่ในบันไดหนีไฟ คนที่ไม่แอบไปสูบที่บันได ก็สูบมันในห้องเลยค่ะ จนสัญญาณดับเพลิงในห้องร้องเตือน
• แอบเอาสุนัขเข้าไปในห้องพักใน section ที่ไม่ได้มีไว้สำหรับสัตว์เลี้ยง
• ทุบประตูห้องเพื่อนตัวเองเสียงดังโครมคราม พอแขกห้องข้างๆ ห้องเพื่อนเปิดประตูออกมาเตือน กลายเป็นว่า คืนนั้นทั้งคืน เด็กกลุ่มนั้นก็ไปแกล้งทุบประตูห้องแขกอีกห้อง พร้อมกับโทรศัพท์เข้าไปกวนแขกห้องนั้นตลอดคืน

ที่กล่าวมาเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเหตุการณ์โกลาหลที่เกิดขึ้นใน 2 คืนที่ผ่านมา ซึ่งทำเอาโรงแรมต้องชดใช้ความเสียหาย (compensate) ให้กับแขกหลายๆ ห้องจนกระเป๋าสตางค์ลีบเลยทีเดียว (ที่สำคัญแขกที่มาร้องทุกข์เองก็แสบนะคะ พอตัวเองเรียกร้องค่าเสียหายได้ ก็เอาไปบอกเพื่อนๆ ให้มาเรียกร้องบ้าง พอแต่ละคนกลับไปก็ไปเทียบกันอีกว่าได้ค่าชดเชยเท่าเทียมกันรึเปล่า แน๊! มีงี้ด้วย?)

.

และแน่นอนค่ะ แผนก housekeeping อย่างเราก็ต้องได้รับผลกระทบไปด้วย เริ่มตั้งแต่ต้องทำความสะอาดพื้นที่สาธารณะ (public area) ในโรงแรมกันตลอดทั้งคืน ไปจนถึงฝันร้ายที่สุดก็คือ ตอนทำความสะอาดห้องพักค่ะ เพราะห้องพักที่ปกติมีแขกเข้าพักประมาณ 2-4 คน บางห้องมีวัยรุ่นอัดกันเข้าไป 5-6 คน กิน ดื่ม เล่นกันในห้องจนของในห้องกระจุยกระจาย สามารถพบเสื้อผ้า รองเท้า ขนม เครื่องดื่ม ได้ในทุกมุมของห้อง แม่บ้านเดินเข้าไปในห้องพักทีถึงกับเข่าอ่อน ไม่รู้จะเริ่มทำความสะอาดจากตรงไหนก่อนดี แต่สุดท้าย เนื่องด้วยหน้าที่และศักดิ์ศรีของผู้พิทักษ์ความสะอาดของโรงแรม แม่บ้านแต่ละคนก็ตั้งหน้าตั้งตาทำความสะอาดกันอย่างเต็มที่ ตรวจตราห้องพักอย่างละเอียดก่อนปล่อยให้แขกคนต่อไปเข้าพัก เล่นเอาตกเย็นแม่บ้านแต่ละคนดูโทรมไปตามๆ กันเลยค่ะ

ส่วน supervisor อย่างเราเป็นไงคะ? ก็ยุ่งไปด้วยน่ะสิคะ เพราะว่ายิ่งมีวัยรุ่นเข้าพักเยอะเท่าไหร่ โอกาสเกิดเหตุการณ์พิเรนท์ๆ ในห้องก็ยิ่งเยอะ ทำให้เราต้องตรวจความสะอาดและความถูกต้องของห้องให้ละเอียดขึ้นไปอีก เช่นที่ manager คนนึงเล่าให้แพรวฟังว่า ปีที่แล้ว มีกลุ่มวัยรุ่นเข้าพักในห้องพักแล้วทิ้งถุงยางอนามัยไว้ใต้เตียง ตอนแม่บ้านมาทำความสะอาดก็ลืมเช็คใต้เตียง พอบ่ายวันนั้น front desk ก็ check-in แขกที่เป็นครอบครัวมีลูกอายุประมาณ 2-3 ขวบเข้าไปพักในห้องนั้น เด็กวัยกำลังเดินกำลังคลานก็คลานเข้าไปใต้เตียง ไปเจอกับถุงยางอนามัยเข้า ก็หยิบออกมาตะโกนบอกพ่อแม่ว่า “Daddy! Mommy! I found a balloon underneath the bed!” พอพ่อแม่เห็น “balloon” ในมือลูกเท่านั้นแหล่ะค่ะ …คงไม่ต้องอธิบายต่อว่าสถานการณ์จะเป็นยังไง งานนี้จบไม่สวยแน่ๆ ค่ะ

สรุปว่าเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา แพรวได้กลับบ้านตอน 2 ทุ่มครึ่งค่ะ (จากปกติที่จะต้องเลิกงานประมาณ 5 โมงครึ่ง) กลับมาถึงบ้านก็แทบสลบเลยค่ะ ไม่มีแรงจะเดินอีกต่อไป เพราะเดินไปหลายสิบกิโลที่โรงแรมเพื่อตรวจห้องพักเนี่ยแหล่ะค่ะ แต่สุดท้ายก็ต้องบอกว่า ก็สนุกดีนะคะ ได้ประสบการณ์มันๆ ไปอีกแบบนึง …ที่สำคัญ วัยรุ่นหนุ่มๆ นี่ …น่ารักน่าขบจริงๆ ค่ะ อิอิ

.

เมลล์ฉบับนี้จบแค่นี้ก่อนนะคะ แล้วเอาไว้จะเล่าเรื่องอื่นๆ ในเมลล์ฉบับหน้าแล้วกันค่ะ

คิดถึงวัยรุ่นไทยค่ะ

.

เจ๋แพรว

2 ความเห็น

Comments RSS TrackBack Identifier URI